Perfection

There is no matter who is faulty or who is guilty? All creations are not perfect, each and every creation has scarcity even created by God. Some points are deficient as per our demands, so be calm and keep your journey continue…

– Paresh Patil

खूप काही सांगते माझी आई

खूप काही सांगते माझी आई
काय आणि किती गाऊ तिची गुणगाई

ती बोलते, बोलतोस तू किती कमी,
आणि राजा लिहतोस जास्त!
मनातलं बोलत जा जरा,
उगाच नको बसू स्वस्थ!

ती म्हणते, एवढा हुशार आणि शहाणा तू
उगाच कशाला डोळ्यात तुझ्या पाणी ?
लोकांचं मनाला नाही लावायचं वेड्या,
मला माहित आहे ना तुझी कहाणी..

ती विचारते, स्वतः समजू शकतोस ना तू?
मग कुणाची गरज काय तुला?
तीरासारखे शब्द आहेत ना तुझे,
मग गाफील राहतोस कशाला?

ती सांगते, तुला आहे माझा आशीर्वाद,
आणि वडिलांचा पाठीवर हात!
गाढून टाक एकदाचे अटकेपार झेंडे,
नंतर बघ कडकडतील लोकांचे दात!

– परेश पाटील

प्रेमात असं काही

love

मला माहित नव्हतं प्रेमात असं काही होतं
जिवापलीकडे मन तिच्याच प्रेमात बेधुंद होतं…!

समोरून कोणी हाक दिली तर बकवास वाटतं,
तिचा एकाच शब्द पुन्हा पुन्हा ऐकावं वाटतं…!

तिचा एक एक मेसेज पुन्हा पुन्हा वाचवा वाटतं,
तिचा कडू शब्द सुद्धा मन हसवतं…!

खरच काय प्रेम एवढं वेडं असतं?
ती ‘हो’ म्हणेपर्यंत रडवत राहतं…!

एकदा तरी तिला डोळ्यात डोळे घालून पहावं वाटतं,
तिच्याविना जग सारच केविलवाणा दिसतं…!

आतुरता असते तिने काहीतरी बोलाव वाटतं,
तिच्यासंग सारं काही “share” करायचं असतं…!

– परेश पाटील

तिच्या हसण्यात स्वर्ग आहे.

 

मनाने खूप छान वाटतेस,
ते तुझ्या डोळ्यात झलकलय…
अप्रतिम कलेची पारखी आहेस,
ते तुझ्या मनातून डोळ्यात वाहतंय…

ह्या डोळ्यात बराच काही लपलंय,
सांगायला हरकत नाही…
अंधारल्या रात्रीला तू घाबरतेस,
पण वाट पाहतेस फुलावी जुई…
कलेने भरलेली तुझी मूर्ती आहे,
उगाच बेचैन केलाय भूतकाळाने…
कुणास कधी फसवू नको,
क्षणात तडफडशील, कुणाच्या तरी दू:खाने…

भविष्याची चाहूल जर असेल तुला,
तर तुझ्या विश्वात मोगरा फुलेल…
स्वप्नांच्या दुनियेत जगतेस,
तेच अगदी तुझ्या डोळ्यात हसेल…

तुझ्या तीक्ष्ण नजरेचे तीर,
कुणाच्याहि हृदयात रुततील प्रिये…
खरं सांगतो, हि माझी कल्पना नाही,
ते घायाळ करतील कित्येक तरी हृदये…

तुझ्या डोळ्यात चमक आहे चांदण्यांची,
खूप हसतेस, बेभान वाऱ्यासारखी…
खरं हसू कुणी कधी पाहिलंच नाही,
मनात ते दडलंय, अगदी तू उगवत्या चांदणी सारखी…

– परेश पाटील

प्रेम क्षितिजापलीकडले

love

पहिल्यांदाच असं कुणी एकांतात भेटलं
जे खरच मनात घर करून राहिलं
खरं सांगावं तर अचानक भेट झाली
पहिलाच असं कुणी जीवनाच्या प्रवासात भेटलं

न आवाज ऐकला कधी, न पाहिलं मी तिला
क्षितिजाच्या दूर राहूनही तीन घेरलं मला
शब्दात ती प्रेमाची व्याख्या काय करावी
अदृश्य राहूनही तिनं प्रेमात अडकवलं मला

हा खेळ निसर्गाचा कि धाव मनाची
पण हि वेळ सुंदर स्वप्नांच्या अल्लड प्रवासाची
कुणास ठाऊक काय असाव तिच्या मनात
तरीही डोळे उघडताच ती प्रीत माझ्या हृदयाची

फक्त स्वप्नातच जगायचं कि दृश्य विश्वात
काहीच न घडता “वेड्या तू गुंतलास कसा तिच्यात?”,
विचार तिला तू होशील का माझी रागिणी?
नाहीतर तुझे दिवस सरतील उगाच तिच्या आभासात

आत्ता तिलाच ठरवुदे  कि आपण कोण बिचारे
मी नदी तू सागर, कि एकाच सागराचे दोन किनारे…
ह्या आयुष्यत भेट होईल का आपली कधी?
उघडशील काय माझ्यासाठी तुझ्या हृदयाची द्वारे?

– परेश पाटील

***शेतावर डोला (आगरी कविता)***

जमीन शिर्कोला(CIDCO) देवाची नाय,
पुन पार्टीवालला इकाची हाय…
एजंड रोजघरा यतय
अबला एजंडचा भाव पट नायं
म्हणून दोरी ताणून धाराची हायं…
एजंड शिर्कोची दावतय भीती
शिर्कोचे काय बापासाचीनाय
पुन पोरालागारी झेवाची हाय…
आबचा इचार जमीन इकाचा हाय
मादीनूच बोलतय खावाचा काय?
पुन यंदा पोरीचा लगन कारचा हाय…
आबा बोलतय पोऱ्या कामाला लागलं
तरी शेवटीआयुष्याची जमीन जाय
पुन यंदा आपलेला घर भांदाचा हाय…
एजंडचा फावून तो आयला चरवतय
म्हणून आय बोलतय आबला
आव! करताव काय? मना लफ्फा कराचा हाय…
आरवान्स झेऊन उरणला जेलंवर
दुकानदार इचार करताय
खोपट्याचा बकरा दिसतंय
त्याला रगात वाकवून कापाचा हाय…
सयांची पाली जव यतय
तव आबची बयणीस उकटतय
ती बोलतय वाटा नको
मना आख्खी जमिनूच इकाची हाय…
– परेश पाटील

तू

तू केलेले हृदयाचे तुकडे
कसे जोडू?
तू दिलेली निराशा मी
कशी फोडू?

तू माझ्या रात्रीत नसलीस तर
कसे जागू?
तू घेतलेले माझे मन मी
कसे मागू?

तू दिलेल्या आठवणी मी
कश्या जाळू?
तू दिलेले आश्रू मी
कसे टाळू?

तू साथ नाही दिली तर
कसा जाऊ?
तू केलेले हृदयाचे तुकडे
कुणाला देऊ?

तू समोर नसलीस तर
काय पाहू?
तू शब्द थांबवलस तर
काय लिहू?

तू नसलीस तर मला
कसे वाटेल?
तुझ्यावर प्रेम केले मी
ते कसे विझेल?

तू जीवनात नसलीस तर
कसा वागेन?
तू निशब्द केलास तर
कसा जगेन?

– परेश पाटील

रस्ता जणू गाठला

रस्ता जणू गाठला, गाठला, गाठला |
पंढरपूरचा दैवत मजला सर्वस्व दिसला ||धृ||
पंढपुरी जाणे, पंढपुरी जाणे
माझ्या देवाची भेट घेणे
आणि देवाने दर्शन देणे
गारणे देवाला घालणे
मला पंढरपूर पाहणे ||१||
देवाचिया द्वारी, देवाचिया द्वारी
भक्त करीती वारी
पंढरीचा राजा उभा विटेवरी
ऐकावी कहाणी क्षणभरी
म्हणावे जय हरी ||२||
सारी मुले, सारी मुले,
माझ्या देवाचिया फुले
माझ्या देवाने सांगितले
सर्वस्वाचे हाल
मज आली सकाळ ||३||
गरिबाचे गारणे, गरिबाचे गारणे
माझ्या देवाने घ्यावे ऐकूण
करून तुझी सेवा, तुझ्या पायाशी राहणे
भक्त विणवितो दे मला दर्शन
माझे मागणे घ्यावे ऐकूण ||४||
देवाची ती सेवा, देवाची ती सेवा
माझा नमस्कार घ्यावा
देवा आशीर्वाद द्यावा
तोच माझा मेवा
आणि तोच माझा दिवा ||५||
– परेश पाटील

मित्र, कॉलेज आणि मी

एखाद्या दिवशी सकाळी,
कॉलेजच्या सभोवती फिरावे…
न कळता निसर्गाच्या सहवासात,
आपण सर्व इथे रमून जावे…
अरे मित्र, त्या दिवशी,
नाही का? आपण फिरत होतो…
कॉलेजच्या समोरील मैदानातून,
कोलेजकडे झेपावत होतो…
तेव्हा ती… मुलगी किती सुंदर,
बसली होती कॉलेजच्या कट्ट्यावर…
मित्रा तुझ्याकडे पाहून ती हसत होती,
खळ्या पडल्या होत्या तिच्या गालावर…
जशी स्वर्गातून परी उतरली ती,
चमकत होती ती चांदण्याहून…
मित्रा मला तू खरा सांग,
ओळख होती काय तुझी पूर्वीपासून?
तू तिच्याकडे पुन्हा पाहता,
ती लगेचच पुस्तकात लपली…
आणि तेव्हा मनाशी हसून,
अचानक काहीतरी ती पुटपुटली…
मित्रा… तेव्हा तू मला म्हणालास,
‘तू ह्या मुलीवर कविता करू शकतोस!’
कविता काय करणार मी?
तिच कविता आणि तू कवी दिसतोस…– परेश पाटील
प्रकाशित: जून २००७