खूप काही सांगते माझी आई

खूप काही सांगते माझी आई
काय आणि किती गाऊ तिची गुणगाई

ती बोलते, बोलतोस तू किती कमी,
आणि राजा लिहतोस जास्त!
मनातलं बोलत जा जरा,
उगाच नको बसू स्वस्थ!

ती म्हणते, एवढा हुशार आणि शहाणा तू
उगाच कशाला डोळ्यात तुझ्या पाणी ?
लोकांचं मनाला नाही लावायचं वेड्या,
मला माहित आहे ना तुझी कहाणी..

ती विचारते, स्वतः समजू शकतोस ना तू?
मग कुणाची गरज काय तुला?
तीरासारखे शब्द आहेत ना तुझे,
मग गाफील राहतोस कशाला?

ती सांगते, तुला आहे माझा आशीर्वाद,
आणि वडिलांचा पाठीवर हात!
गाढून टाक एकदाचे अटकेपार झेंडे,
नंतर बघ कडकडतील लोकांचे दात!

– परेश पाटील

प्रेमात असं काही

love

मला माहित नव्हतं प्रेमात असं काही होतं
जिवापलीकडे मन तिच्याच प्रेमात बेधुंद होतं…!

समोरून कोणी हाक दिली तर बकवास वाटतं,
तिचा एकाच शब्द पुन्हा पुन्हा ऐकावं वाटतं…!

तिचा एक एक मेसेज पुन्हा पुन्हा वाचवा वाटतं,
तिचा कडू शब्द सुद्धा मन हसवतं…!

खरच काय प्रेम एवढं वेडं असतं?
ती ‘हो’ म्हणेपर्यंत रडवत राहतं…!

एकदा तरी तिला डोळ्यात डोळे घालून पहावं वाटतं,
तिच्याविना जग सारच केविलवाणा दिसतं…!

आतुरता असते तिने काहीतरी बोलाव वाटतं,
तिच्यासंग सारं काही “share” करायचं असतं…!

– परेश पाटील

फुलाचा जन्म (Born Flower)

शेजारच्या बागेत हिरवेगार रोप यावं 
त्यावर एखादं सुंदर फूल लागावं
त्याला सॉलिड आयटम म्हणन्यापेक्षा 
विचार असतो फूलालाफूलम्हणावं 

आवडतं तेझाडावर टवटवीत पहायला 
चमकत्या प्रकशासंगे नजरेने खेळायला 
फूल सुकून जाऊ नये म्हणून
आवडतं थोडंथोडं पाणी शिपांयला

नेहमी विचार असतो नाजुक पाकल्यांचा
रंग उडू नये अशा चार शब्दांचा 
ते फूल चुर्घलून टाकण्यापेक्षा 
छदं असतो छानशी कविता रचन्याचा 

आम्हालाही फूल काढायचं माहित असतं 
पणगंध उडू नयेहे पहावं लागतं 
तोडून, गंध घेउन टाकण्यापेक्षा
ते नेहमी पुस्तकात जपायला आवडतं 

नाजूक फूल स्वच्छंदी खेळतो 
तेव्हा कूठला तरी भुंगा गंध चोरतो 
पुस्तकात जपावयाच्या स्वप्नापेक्षा 
कोमेजून पराग मातीवर पडलेला असतो

त्या पडलेल्या फूलला कसं सावरावं?
की आपलच दुःख पाहून रडावं?
मग येवढं सारं घड्न्या पेक्षा
फूलं शेजारच्याच बागेत का यावं?

– परेश पाटील